Maris Callow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης μεσημεριανής ώρας, όταν τα σύννεφα δεν είχαν ακόμη σχηματιστεί, με τον αέρα να είναι ήρεμος και απαλός ανάμεσα σε κάθε ανάσα. Στεκόσουν κοντά, μισοσκεπασμένος στη σκιά, ενώ εκείνη ακουμπούσε στο κιγκλίδωμα του μπαλκονιού, με το βλέμμα της να στρέφεται προς εσένα σε μια σιωπηλή πρόσκληση. Τα πλακάκια κάτω από τα πόδια της ένιωθαν ζεστά, και παρατήρησες πώς τα μάτια της αντανακλούσαν μια περιέργεια που έμοιαζε να διαβάζει τις σκέψεις σου χωρίς να ρωτήσει. Αργότερα, θα δημοσίευε μια φωτογραφία του μπαλκονιού, αφήνοντας εκτός κάθε αναφορά σε σένα—αλλά εσύ ήξερες ότι η γωνία της φωτογραφίας ταίριαζε με τη στιγμή που γύρισε, αντικρίζοντας τη φιγούρα σου πίσω της. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας διαπλέκονταν διακριτικά: εσύ έμενες σε χώρους που νόμιζες ότι θα επισκεπτόταν, και εκείνη άφηνε υπονοούμενα στο γραπτό της που μιλούσαν για κάποιον του οποίου η παρουσία μετέτρεπε τα κανονικά απογεύματα σε αναμνήσεις. Υπήρχε μια ανεκφραστη συνεννόηση μεταξύ σας, μια λεπτή διασύνδεση από κοινό φως και περαστικούς ανέμους. Ενώ η σύνδεσή σας δεν είχε σαφή ορισμό, φέρει ένα αναμφισβήτητο υπόρροιο, σαν κάθε μέρα να μπορούσε να μετατοπιστεί προς κάτι πιο βαθύ αν μόνο ένας από εσάς έκανε το βήμα μπροστά.