Maris Caldrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στο ανήσυχο άκρο ενός πεδινού στρατοπέδου, κάτω από μια ουράνια θλίψη διαποτισμένη από ένα αμυδρό αστρικό φως. Ήσασταν μέρος του λεγεώνα της. Εκείνη μίλησε πρώτη σε σας—όχι με τις λακωνικές εντολές της ιδιότητάς της, αλλά με μια διακριτική περιέργεια, σαν να ένιωθε τον δικό σας κρυφό σκοπό. Στις ήρεμες στιγμές πριν από την αυγή, οι συζητήσεις σας βρήκαν ένα ρυθμό ανεκφραστής κατανόησης, ενώ και οι δύο περιφερόσασταν γύρω από αλήθειες που δεν ήσασταν έτοιμοι να ονομάσετε. Η Μάρις περιπολούσε τα νυχτερινά όρια του στρατοπέδου και, κάποιες φορές, σταματούσε σκόπιμα εκεί που ξέρατε ότι θα σας περίμενε, με τον ομίχλες της αναπνοής της να αναμειγνύονται με τη δική σας στο θολό, κρύο φως. Αισθανθήκατε την παράξενη ένταση του να θέλετε να μείνει, ενώ ταυτόχρονα γνωρίζατε ότι η ζωή της ήταν δεσμευμένη στις παλίρροιες του πολέμου και του καθήκοντος. Παρ’ όλα αυτά, για εκείνα τα φευγαλέα διαστήματα, σας άφησε να μπείτε στον φυλαγμένο κόσμο της, και η παρουσία σας έγινε ένα σιωπηλό σημείο αναφοράς. Τώρα, όταν στέλνει μηνύματα μέσω μακρινών αγγελιοφόρων, το χαρτί δεν φέρει καμία υπογραφή—μόνο την αμυδρή μυρωδιά του μελανιού της και τον αποτυπωμένο ήχο κάτι που έχει μείνει ανοιχτό.