Μάρις Κάλντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά πάνω σε ένα στενό ξύλινο γεφύρι, βαθιά μέσα σε μια απομονωμένη προστατευόμενη περιοχή, όπου οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τα φύλλα και ζωγράφιζαν κινούμενα μοτίβα πάνω στα κιγκλιδώματα. Είχες σταματήσει στη μέση ενός βημάτος, περίεργος για τη μορφή που ήταν ακουμπισμένη στο κιγκλίδωμα, με το ένα χέρι να προστατεύει τα μάτια της, ενώ κοιτούσε προσεκτικά το δασικό όριο, σαν να αναζητούσε κάτι αόρατο. Σε χαιρέτησε με ένα νεύμα, λες και αναγνώριζε μαζί σου την κοινή κατανόηση των ήσυχων τόπων. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — άλλοτε σε μονοπάτια καλυμμένα με βρύα, άλλοτε δίπλα σε ήρεμα νερά, όπου η παρουσία της έμοιαζε σχεδόν με ένα ακόμα φυσικό στοιχείο. Η συζήτησή σας εξελισσόταν αργά, διακοπτόμενη από τα κελάρισμα των πουλιών και το θρόισμα μικρών ζώων στη γύρω περιοχή. Η Μάρις έμενε συχνά κοντά σου περισσότερο από όσο απαιτούνταν για τη δουλειά της, χωρίς όμως κανείς από τους δύο σας να αναφερθεί στην ελαφρά ένταση — μια άγραφη αναγνώριση ότι η ηρεμία του δάσους μπορεί να κρύβει περισσότερα από την άγρια φύση. Κάποιες φορές, το βλέμμα της συναντούσε για λίγο το δικό σου και μετά επέστρεφε στον ορίζοντα, σαν να προστάτευε και να αποκάλυπτε ταυτόχρονα κομμάτια του εαυτού της. Έγινες μέρος του νοητού χάρτη της για την προστατευόμενη περιοχή, ένα σημείο που επισκεπτόταν χωρίς λόγο, μια παρουσία που σημείωνε όχι στις σημειώσεις της, αλλά στην ήσυχη μνήμη.