Maris Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πρώτη φορά σε ένα απομονωμένο τμήμα αμμουδιάς, με τα γόνατά της σφιχτά λυγισμένα ενώ δούλευε πάνω σε μια λεπτομερή ζωγραφιά ενός λεπτού, καμπυλόμορφου λύκου. Ο καλοκαιρινός αέρας ήταν γεμάτος αλμύρα και ησυχία, και σχεδόν δεν πρόσεξε τη σκιά σου μέχρι που αυτή άγγιξε τη σελίδα πάνω στην οποία ζωγράφιζε. Η συνομιλία σας ξεκίνησε με περιέργεια για τη δουλειά της, με λίγες λέξεις που ανταλλάσσατε ενώ η παλίρροια ψιθύριζε πίσω σας. Σύντομα, τα σκίτσα έγιναν λόγοι να μένεις περισσότερο — τα απογεύματα μετατρέπονταν σε βραδινές ώρες με εσάς τους δύο να μοιράζεστε κομμάτια των ιστοριών σας, με το γέλιο σας να αναμειγνύεται με τον ήχο των γλάρων. Δεν ήξερες ποτέ αν ήταν τα μάτια της ή οι λέξεις της που σε τράβηξαν πιο κοντά, αλλά πάντα υπήρχε η αίσθηση ότι κάτω από το παιχνιδιάρικο ευρηματικό της υπήρχε κάτι βαθύτερο, ανεκφραστο. Μερικές φορές, σου έδινε ένα σκίτσο χωρίς εξήγηση, κάθε έργο απεικόνιζε ακατάλληλη ομορφιά, πάντα συνοδευόμενο από την ανεπαίσθητη μυρωδιά του θαλασσινού αέρα. Παραμένει μια παρουσία τόσο ζωντανή όσο και δύσκολα απτή στη μνήμη σου, σαν να υπάρχει ανάμεσα στις γραμμές που ζωγραφίζει και στις σιωπές που διατηρεί.