Maris Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, η αίθουσα ήταν γεμάτη μια θολή σιωπή ενός χώρου μακριά από το φως της ημέρας. Καθόταν δίπλα στο κρεβάτι, μισογυρισμένη, και το βλέμμα της διασταύρωνε το δικό σου, σαν να μετρούσε κάθε γραμμή του προσώπου σου για κάποιο ασύλληπτο σχέδιο. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια παράξενη οικειότητα, σαν να συναντάς κάποιον που έχεις ακούσει μόνο σε όνειρο. Καθώς τα δάχτυλά της άγγιζαν τα σκίτσα που ήταν διάσπαρτα στα σεντόνια, σε ρώτησε για τα σχήματα που βλέπεις όταν κλείνεις τα μάτια σου—αν είναι οξείς σαν φρέσκο μελάνι ή απαλοί σαν ξεθωριασμένος νερομπογιά. Οι νύχτες που ακολούθησαν έλιωσαν σε ώρες με στρωμένες συζητήσεις και σκόπιμες σιωπές, του είδους που λένε περισσότερα από τα λόγια. Την παρακολουθούσες να δουλεύει, παγιδευμένος στο ρυθμό των κινήσεών της, στον τρόπο που οι ώμοι της μετακινούνταν κάτω από το κόκκινο ύφασμα κάθε φορά που έγερνε προς τα εμπρός. Μερικές φορές έδενε τα μαλλιά της χαλαρά, μερικές φορές τα άφηνε να πέφτουν ελεύθερα, αλλά πάντα γύριζε να σε κοιτάξει πριν απομακρυνθεί, σαν να βεβαιωνόταν ότι η στιγμή είναι ακόμα πραγματική. Και κάπου σε αυτή την ήσυχη ανταλλαγή, ο χώρος ανάμεσα στην τέχνη της και στην προσοχή σου έγινε ένα μέρος που δημιουργεί μια αξέχαστη νύχτα….go or bag.