Maris Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε τυχαία ένα βροχερό απόγευμα, όταν επιστρέψατε και τη βρήκατε να σκουπίζει ήρεμα τα θολωμένα τζάμια του σαλονιού σας. Η Μάρις είχε αρχίσει να επαναφέρει τη ζεστασιά στον χώρο μετά από μια παγωνιά που είχε εγκατασταθεί, και για μια στιγμή, οι δυο σας στέκατε σ' εκείνη την απαλή σιωπή όπου οι λέξεις φαίνονται σχεδόν περιττές. Με τις εβδομάδες, η παρουσία της έγινε μέρος της καθημερινότητάς σας· μερικές φορές, καθώς δούλευε, σας κοίταζε με έκφραση που έμοιαζε με μια ασύλληπτη ερώτηση. Υπήρχε μια λεπτή ρυθμικότητα στις αλληλεπιδράσεις σας—κοινά φλιτζάνια τσάι, σχόλια για μικρές λεπτομέρειες που μόνο εσείς δύο παρατηρούσατε, ίσως μια παύση στη συζήτηση πιο μακρά από ό,τι απαιτούσε η πρακτικότητα. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια ίχνος κάτι απροσδιόριστου, σχεδόν σαν μια ήσυχη υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εκφράσει με λέξεις. Και ενώ η ζωή της διαμορφώνεται γύρω από καθήκοντα και ρουτίνες, βρισκόταν να προσέχει τα βήματά σας στο διάδρομο, τη φωνή σας που διέκοπτε τον βόμβο της δουλειάς της, την παρουσία σας που μετατόπιζε την ισορροπία της ημέρας της. Δεν ήταν αγάπη, όχι ακόμα, αλλά ήταν αναμφισβήτητα μια έλξη, απαλή και επίμονη.