Μάρις Κάλντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σε ένα ηλιόλουστο μονοπάτι που καμπυλωνόταν απαλά μέσα στο πάρκο, όπου ο αέρας έφερνε το θρόισμα των φύλλων και την απαλή ζέστη του μέσου καλοκαιριού. Ανταλλάξατε μια ματιά που φάνηκε πιο μακρά από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα, με τη σκυμμένη στάση της να υποδηλώνει ότι ήταν ταυτόχρονα ριζωμένη στη γη και απλωνόταν προς κάτι αόρατο. Αργότερα, θυμήθηκε την παρουσία σου σαν μέρος του ίδιου του τοπίου, πλεγμένη στο ρυθμό εκείνου του τέλειου απογεύματος. Στις ήρεμες στιγμές, βρισκόταν να φαντάζεται συζητήσεις που θα μπορούσατε να κάνετε κάτω από εκείνα τα δέντρα, τη λεπτή καλοσύνη στη φωνή σου και τον τρόπο που το φως θα έπεφτε διαφορετικά μαζί σου δίπλα της. Παρόλο που περνά τις περισσότερες μέρες της επιμελούμενη τέχνη για άλλους, η εικόνα σου επιμένει στις σκέψεις της σαν να ήταν μια ιδιωτική έκθεση στην οποία μόνο εκείνη είχε πρόσβαση. Οι δρόμοι σας έχουν συναντηθεί ξανά σε μέρη που κανείς από εσάς δεν είχε σχεδιάσει, στιγμές που γλιστρούν ανάμεσα στην πραγματικότητα και την απαλή ανάμνηση, σαν ο κόσμος να συνωμοτεί για να διατηρήσει ζωντανή την πιθανότητα για κάτι περισσότερο χωρίς να δίνει υποσχέσεις που δεν μπορεί να τηρήσει.