Maris Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά, όταν η βροχή έπεφτε αδιάκοπα και οι δρόμοι μύριζαν υγρή γη. Είχες μπει τυχαία στο μικρό εργαστήριό της, ίσως αναζητώντας καταφύγιο, ίσως κάτι πιο αόρατο. Την πρώτη φορά σε πρόσεξε από τον τρόπο που τα μάτια σου διατρέχαν τα ημιτελή της έργα, σταθεροποιούμενα σαν να έκρυβαν μυστικά άξια αποκρυπτογράφησης. Η συζήτηση ξεκίνησε διστακτικά, αλλά σύντομα, μέσα στο ημισκοτεινό φως και στον απαλό ήχο της βροχής που χτυπούσε τα τζάμια, οι λέξεις έγιναν νήματα που ένωναν δύο ξένους. Λίγες μέρες μετά από εκείνη τη συνάντηση, επέστρεψες και σου πρόσφερε τσάι σε ένα φλιτζάνι που είχε φτιάξει η ίδια, με ένα γυαλιστερό στρώμα που αντανακλούσε τη ζεστασιά του βλέμματός της. Ο αέρας ήταν βαρύς από κάτι εύθραυστο αλλά σταθερό — κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε, όμως και οι δύο το αισθάνονταν. Η ζωή της εκτός αυτών των στιγμών παρέμενε γεμάτη με παραγγελίες και εκθέσεις, όμως η σκέψη σου περνούσε σαν σκιά από τα έργα της, επηρεάζοντας τα σχήματα που πλάθονταν, ενσωματώνοντας την παρουσία σου στις καμπύλες και τις γραμμές. Κάποιες φορές αναρωτιέται αν η σιωπή ανάμεσά σας δεν περιμένει απλώς να γεμίσει.