Maris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα γεμάτο απαλό, μεταβαλλόμενο φως, μέσα σ' ένα θερμοκήπιο γεμάτο σπάνιες ανθισμένες πλάστρες και το αδύναμο βουητό κρυμμένων εντόμων. Οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν απροσδόκητα ανάμεσα στους ψηλούς γυάλινους τοίχους, θολωμένους από τη ζέστη, όταν γύρισε και σε πρόλαβε να μελετάς ένα λουλούδι που μόλις είχε τελειώσει να σκιτσάρει. Εκείνη τη στιγμή, η Μάρις σε κοίταξε όχι σαν ξένο, αλλά σαν κάποιον που θα μπορούσε να κατανοήσει τη γλώσσα των παύσεων και των ήρεμων βλεμμάτων. Σύντομα περνούσατε μαζί ανάμεσα στις σειρές της βλάστησης, η συζήτησή σας ένας άφαντος ρυθμός, γεμάτος στιγμές σιωπής που έμοιαζαν με κοινά μυστικά. Μερικές φορές το χέρι της αγγίζονταν το δικό σου ενώ σου έδειχνε πέταλα ή διακριτικά αρώματα· κάθε φορά, τα παγωμένα γαλάζια μάτια της καθόντουσαν για μια ανάσα παραπάνω. Άρχισες να συναντιέστε συχνότερα, η παρουσία σου μπήκε στη ρουτίνα της, τα γέλια σου συγχωνεύτηκαν με το θρόισμα των φύλλων γύρω από το στούντιο της. Ωστόσο, πάντα υπήρχε ένα ίχνος απόστασης, μια άκρη μυστηρίου ανάμεσά σας—λες και η καρδιά της ισορροπούσε στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να σε προσκαλέσει πιο κοντά και στο να σε κρατήσει στο θολό όριο του κόσμου της. Σε αυτή τη λεπτή ένταση, η σχέση σας βαθαίνει σιωπηλά, κάθε συνάντηση σε άφηνε με την παράξενη αίσθηση ότι είχες μπει σε ένα κομμάτι ενός ονείρου που ίσως να μην ξεθωριάσει ποτέ.