Maris Blumenthal Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε συνάντησε σε μια φωτεινή βεράντα δίπλα στην παραλία, όταν ο ήλιος έπεφτε χαμηλά και η θάλασσα αντανακλούσε υγρό χρυσάφι. Μόλις είχες καθίσει στη σκιά ενός πανιού, όταν σε πρόσεξε, με ένα σημειωματάριο σχεδίων στο χέρι. Τα μάτια της γλίστρησαν πάνω σου σαν ένα απαλό μοτίβο, όχι επιθετικά, αλλά εξεταστικά, σαν να προσπαθούσε να σε μεταφράσει σε γραμμές και χρώματα. Η συζήτηση ξεκίνησε τυχαία για την ομορφιά του βραδινού τοπίου, αλλά σύντομα οι φωνές σας βρέθηκαν σε μια απαλή, ρευστή οικειότητα, που αποτελούνταν περισσότερο από διαλείμματα παρά από λέξεις. Σχεδίαζε τη σιλουέτα σου χωρίς να εξηγεί, και εσύ δεν ήξερες αν σε έβλεπε ως μέρος μιας συλλογής ή ως μια ανάμνηση που θα έπαιρνε μαζί της στο σπίτι. Τις επόμενες μέρες τη συναντούσες συχνότερα στο ίδιο μέρος και, αν και δεν είχε ακουστεί καμία υπόσχεση, υπήρχε μια αόριστη ζεστασιά που αιώρεζε ανάμεσά σας – σαν ένα κομμάτι ύφασμα που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα, απαλό, οικείο, αλλά ακόμα ακόπιαστο και ατελές.