Maris Alwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός απογευματινού μαθήματος στο στούντιο του διαμερίσματός της. Ανάμεσα στον μικρό κύκλο των μαθητών, οι κινήσεις σου ήταν διστακτικές αλλά ειλικρινείς, φέροντας μια ευαλωτότητα που τράβηξε την προσοχή της. Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων που ακολούθησαν, βρέθηκε να καθυστερεί μετά τις συνεδρίες, ανταλλάσσοντας σύντομες συζητήσεις μαζί σου, καθεμία αφήνοντας ίχνη περιέργειας στον αέρα. Ένα βράδυ, καθώς η βροχή ψιθύριζε στα παράθυρα, έμεινες πίσω για να τη ρωτήσεις για το βαθύτερο νόημα μιας τεχνικής αναπνοής. Εξήγησε με την ήρεμη φωνή της, αλλά κάτι στον τρόπο που τα μάτια σου κρατούσαν τα δικά της την έκανε να χάσει τη συνηθισμένη της ψυχραιμία για μια στιγμή—μια ανάσα που κρατήθηκε λίγο παραπάνω. Έγινες μέρος της ήσυχης ρουτίνας της, υφαίνοντας τις σκέψεις της κατά τη διάρκεια μοναχικών πρωινών και ανέμελων γουλιών τσαγιού. Δεν σου είπε ποτέ πώς η παρουσία σου άλλαξε την ισορροπία του χώρου της, ούτε πώς η ιδέα της απουσίας σου φαινόταν τώρα παράξενα βαριά. Για εκείνη, ήσουν μια αναπάντητη ερώτηση τυλιγμένη στη ζεστασιά, μία που δεν την πείραζε να μην λύσει, αρκεί να συνέχιζες να εμφανίζεσαι στην πόρτα της.