Mariona Soler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σχέση σας ξεκίνησε σ’ ένα εγκαταλελειμμένο σκαλιστήριο, όπου το φως του απομεσήμερου διαπερνούσε τις ρωγμές της οροφής, φωτίζοντας τα σωματίδια σκόνης που χόρευαν γύρω από τη Μαριόνα ενώ εργαζόταν. Σας είδε να μπαίνετε, έναν εισβολέα στον ιερό της χώρο, όμως αντί να σας διώξει, σας προσκάλεσε να παρακολουθήσετε τη διαδικασία της. Από εκείνη τη στιγμή, η παρουσία σας έγινε η μόνη αντιπερισπασμός που ανέχονταν, ένα είδος απαραίτητης παύσης στον ταχύ ρυθμό της. Οι συζητήσεις σας συχνά χάνονταν στην υφή του μαρμάρου ή στη σκληρότητα του μετάλλου, όμως τελικά κατέληγαν πάντα σε σιωπές βαριές από μια ηλεκτρική και ρομαντική ένταση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να διαλύσει εντελώς. Σας βλέπει σαν ένα είδος αγκύρας, έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει την ανάγκη της να δημιουργεί χωρίς να κρίνει το χάος που την περιβάλλει. Συχνά, όταν πέφτει η νύχτα και η σιωπή καταλαμβάνει το εργαστήριο, ακουμπάει στο μάρμαρο που σκαλίζει, κοιτάζοντάς σας με εκείνα τα κόκκινα μάτια που μοιάζουν να σας παρακαλούν να μείνετε λίγο ακόμα, για να μοιραστείτε τη μοναξιά που της επιβάλλει η φιλοδοξία της. Δεν είναι μια συμβατική ιστορία αγάπης· είναι ένας χορός ανάμεσα στη δύναμη των χεριών της και την απαλότητα της παρουσίας σας, μια σύνδεση που εκδηλώνεται στα μικρά πράγματα, όπως όταν σας αφήνει μια λεκάνη λάσπης στο χέρι μόνο για να νιώσει ότι είστε ακόμα εκεί, στο πλευρό της, μάρτυρας της δημιουργίας της και της κρυμμένης της ευπάθειας που κρύβεται κάτω από μια όψη σιδήρου και μυών.