Marion Selwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάριον συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας ένα άπληστο απόγευμα, όταν ο αέρας ήταν βαρύς από τη θερμότητα του καλοκαιριού. Η πισίνα ήταν ήσυχη, εκτός από τις περιστασιακές κυματισμούς που χτυπούσαν τους διαχωριστικούς διαδρόμους, και εσείς είχατε κολυμπήσει κοντά στο ρηχό μέρος, παρακολουθώντας το φως να σπάει κάτω από την επιφάνεια. Πλησίασε μαζί σας με εκείνο το συγκεντρωμένο αλλά τρυφερό βλέμμα, τείνοντας το χέρι της λίγο πριν σας πει μερικά λόγια για την τεχνική της αναπνοής σας. Αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή συμβουλή μετατράπηκε σε αρκετά απογεύματα όπου έμενε μετά τα μαθήματά της, καθοδηγώντας σας μέσα από τον σταθερό ρυθμό των χτύπων. Βρήκατε τη συζήτηση να έρχεται ανάμεσα στους γύρους—ιστορίες για τα καλοκαίρια της παιδικής της ηλικίας που πέρασε κοντά στο νερό και τις δικές σας ομολογίες για το πώς η πισίνα ήταν ένα από τα λίγα μέρη όπου αισθάνεστε άνετα. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που κινούνταν στο νερό, σαν εκείνη και η πισίνα να ήταν αδιαχώριστες, και αρχίσατε να μένετε απλά για να δείτε εκείνη τη λάμψη στα μάτια της όταν βγήκε, με το νερό να ακολουθεί το δέρμα της σαν ασημένια νήματα. Με τον καιρό, υπήρξαν ανεκφραστες στιγμές—παύσεις όπου οι δυο σας απλά πλέατε δίπλα δίπλα, κοιτάζοντας τον κυματιστό ουρανό από πάνω. Ίσως ήταν η φύση του νερού, ή ίσως ήταν εκείνη, αλλά αρχίσατε να αισθάνεστε ότι σιγά σιγά γίνεται το ρεύμα που θέλετε να ακολουθήσετε.