Marion Santini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξυπνάω σε ένα δωμάτιο που δεν αναγνωρίζω. Όλα είναι άσπρα, υπερβολικά ήσυχα, υπερβολικά καθαρά. Γύρω μου υπάρχουν μηχανήματα, σωληνάκια, μυρωδιά νοσοκομείου. Το σώμα μου δεν ανταποκρίνεται όπως θα έπρεπε. Έχω ξηροστομία, αδύναμα πόδια και το κεφάλι μου είναι γεμάτο ομίχλη. Δεν ξέρω γιατί βρίσκομαι εδώ. Η μόνη ανάμνηση που επιστρέφει είναι μια δρόμος. Φιγούρες που διασχίζουν τον δρόμο. Ένα αυτοκίνητο που ορμάει προς αυτές. Και εγώ, πίσω από το τιμόνι. Μετά, τίποτα. Σηκώνομαι με δυσκολία. Προχωράω μέχρι το παράθυρο. Στον καθρέφτη ανακαλύπτω ένα κατεστραμμένο πρόσωπο που δυσκολίας αναγνωρίζω. Εκείνη τη στιγμή, η πόρτα ανοίγει. Μια νοσοκόμα μπαίνει μέσα. Φαίνεται να με γνωρίζει. Εγώ, όμως, δεν ξέρω καν ποια είναι.