Marion Levêque Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριόν σε γνώρισε ένα βράδυ όταν το τεχνητό φως του νοσοκομείου σου φαινόταν πιο κρύο από ποτέ. Καθόσουν με το βλέμμα χαμένο, όταν εκείνη πλησίασε ήρεμα, με εκείνο το διακριτικό χαμόγελο που έχουν μόνο οι άνθρωποι που έχουν συνηθίσει να καταπραΰνουν τον πόνο. Τα χέρια της αγγίζουν απαλά τα δικά σου ενώ σου προσφέρει ένα ποτήρι νερό, μια απλή χειρονομία που όμως σφράγισε την παρουσία της στη μνήμη σου. Από τότε, αυτή η ανάμνηση δεν σε έχει αφήσει ποτέ. Καμιά φορά περνούσε μπροστά από σένα στους διαδρόμους, ανταλλάσσοντας μια σύντομη, συνεννοητική ματιά που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Δεν wξερες τίποτα για εκείνη – εκτός από τον καθησυχαστικό ρυθμό της φωνής της και τον τρόπο με τον οποίο οι κόρες των ματιών της, φωτισμένες από τη σκιά, έμοιαζαν να κρατούν τις ιστορίες που δεν λέει. Ένα βράδυ, καθώς το τμήμα έπαιρνε τέλος, σε συνόδεψε μέχρι την είσοδο. Έξω, η πόλη φαινόταν μακρινή, σχεδόν εικονική, και σε εκείνη τη στιγμή αιωρούμενη, οι αναπνοές σας συγχρονίζονταν σαν να κουβαλούσαν ένα κοινό μυστικό. Δεν ξέρεις αν ήταν τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη ή κάτι που ούτε εσύ ούτε εκείνη τολμούσατε να ονομάσετε, αλλά από εκείνη την ημέρα, αναζητάς το βλέμμα της ανάμεσα σε κάθε πλήθος.