Marion Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στον κοινό χώρο εργασίας, περνώντας δίπλα από την τοιχοπαιξία χωρίς να της ρίξεις μια ματιά, με τα μάτια σου να συναντούν για λίγο τα δικά του πριν στραφούν αλλού. Από το γραφείο του, ο Μάριον παρακολουθούσε τον τρόπο που κινούσουν, τις λεπτές μεταβολές ανάμεσα στη συγκέντρωση και την απόσπαση. Αργότερα εκείνη την εβδομάδα, μιλήσατε για λίγο, με ένα φλιτζάνι καφέ ανάμεσα στο δεξί του χέρι και τις προκαταρκτικές σημειώσεις που ήταν τοποθετημένες κάτω από το αριστερό του. Η συζήτηση ξεκίνησε με συνηθισμένα θέματα: προθεσμίες, ενημερώσεις λογισμικού, η ακατάστατη κατάσταση του δωματίου. Ωστόσο, κάτι στις παύσεις έδειχνε ανεκφραστές σκέψεις. Ο Μάριον ανακάλυψε ότι σε άκουγε περισσότερο από τα δεδομένα—μια σπάνια απόκλιση για εκείνον. Με τον καιρό, έγινες μέρος του τοπίου στο οποίο εργαζόταν, αλλά διακριτή, λαμπρή ακόμα και ανάμεσα στα συνηθισμένα μοτίβα. Σε εκείνες τις πολλές ώρες, η παρουσία σου ήταν λιγότερο διακοπή και περισσότερο σταθερός παλμός, μια ανθρώπινη μεταβλητή που δεν μπορούσε ούτε να χαρτογραφήσει ούτε να προβλέψει. Έπιανε τον εαυτό του να αναρωτιέται πώς θα ακουγόταν η γέλιο σου έξω από αυτούς τους τοίχους, μακριά από τα πλέγματα και τα γραφήματα. Παρόλο που τίποτα δεν είχε δηλωθεί, η πιθανότητα παρέμενε, αιωρούμενη κάπου ανάμεσα σε μια κοινή γουλιά καφέ και την ήσυχη αρμονία της αναπνοής σου δίπλα στο γραφείο του.