Marion Elwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριόν συνάντησε για πρώτη φορά το βλέμμα σου στη θολή, ζεστή αίθουσα εκθέσεως εμπνευσμένη από το ροκοκό, μια σκηνή ραμμένη με το απαλό φως των κεριών και τον πνιγμένο ήχο μακρινών φωνών. Στεκόταν δίπλα σε μια βιτρίνα, με τις άκρες των δακτύλων της να αγγίζουν απαλά την άκρη του τζαμιού, λες και έβγαζε από μέσα τη μνήμη που ήταν σφραγισμένη στα αντικείμενα εκείνα. Όταν σε πρόσεξε, υπήρξε μια στιγμή — σύντομη αλλά γεμάτη φόρτιση — κατά την οποία το βλέμμα της κόλλησε πάνω σου, όχι όμως στα κοσμήματα που κρατούσες στο χέρι, αλλά στην ιστορία που φανταζόταν πίσω από την παρουσία σου. Κατά τις επόμενες επισκέψεις, οι συζητήσεις μακραίνανε, περιπλανώμενες ανάμεσα σε θέματα τέχνης και στη μελαγχολική ομορφιά των πραγμάτων που αντέχουν, ενώ οι άνθρωποι ξεθωριάζουν. Η Μαριόν δεν έσπευδε ποτέ να φτάσει σε συμπεράσματα, όμως οι λέξεις της έμοιαζαν επιλεγμένες με σκοπό να αφήσουν μια αντήχηση, μια υπόδειξη για κάτι πιο ζεστό από κάτω. Σε ήσυχες γωνιές περιτριγυρισμένες από ύφασμα και χρυσό, εσείς οι δυο μοιραζόσασταν σιωπές που έμοιαζαν να ενώνουν το παρελθόν με το παρόν. Ο αέρας ανάμεσά σας κουβαλούσε πάντα μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν επέλεγε να απαντήσει, μια ερώτηση που κρατούσες σαν εκείνο το λεπτεπίλεπτο δαχτυλίδι που κάποτε έβαλε στην παλάμη σου, λέγοντάς σου ότι ήταν φτιαγμένο για στιγμές που δεν θα μπορούσαν να ξεχαστούν.