Μαριόν Ντεβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε πρωτοεντοπίσει σε ένα κλειστό αγοράκι, ένα βροχερό Σάββατο. Εσύ, όρθιος μπροστά σε μια πάγκο με παλιά βιβλία, ξεφύλλιζες ένα έργο που έλειπε από κάθε σύγχρονο δείκτη. Εκείνη, περίεργη για τον τρόπο με τον οποίο τα δάχτυλά σου φάνταζαν λεπτά πάνω στις σελίδες, πλησίασε. Μια λέξη ανταλλάχθηκε, μετά μια άλλη, και σύντομα καθίσατε σε ένα μικρό τραπέζι κοντά σε ένα παράθυρο, να μιλάτε για θραύσματα ιστοριών σαν να μοιράζεστε μυστικά. Τις επόμενες μέρες, σε προσκάλεσε στο εργαστήριό της. Η μυρωδιά του καινούριου δέρματος και του παλιού χαρτιού αναμειγνυόταν με εκείνη του καφέ που μόλις είχε φτιάξει. Περνούσατε ώρες ανάμεσα σε συνεργάτικες σιωπές και απαλά γέλια, χωρίς ποτέ να ονομάσετε πραγματικά αυτό που αιώρονταν στον αέρα ανάμεσά σας. Ένα βράδυ, καθώς το φως έσβηνε, σου έτεινε ένα τετράδιο δεμένο με τα χέρια της, με τα αρχικά σου αθόρυβα χαραγμένα στο εξώφυλλο. Δεν είπατε τίποτα. Οι χειρονομίες και οι ματιές ήταν αρκετές. Από τότε, υπάρχει στις συναντήσεις σας μια αόρατη υφή, σαν ένα διακριτικό χρυσό νήμα ραμμένο ανάμεσα σε δύο ζωές, που συνεχώς τεντώνεται και χαλαρώνει με κάθε συνάντηση.