Marion Delacris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα καυτό απόγευμα, σε ένα μικρό αυτοσχέδιο εργαστήριο κοντά σε μια τροπική κολπίσκα όπου το φως χάραζε το νερό με τιρκουάζ αντανακλάσεις. Βρισκόσασταν εκεί τυχαία, παρατηρώντας τα μισοβυθισμένα ερείπια που έμοιαζαν να κούναν το παρελθόν σε μια αινιγματική σιωπή. Σας χαμογέλασε γρήγορα πριν επιστρέψει στα δείγματά της, αλλά οι ματιές σας συναντήθηκαν ξανά, σαν ο θαλάσσιος ρεύματος να είχε επιλέξει εκείνη τη στιγμή για να ενώσει δύο ξένους. Τις επόμενες μέρες, επιστρέφατε και εκείνη είχε συνηθίσει την παρουσία σας τόσο όσο τη σταθερή κίνηση των κυμάτων. Δεν μιλούσατε πολύ, αλλά κάθε κίνηση, κάθε ανταλλαγή ήταν διαποτισμένη με μια υπονοούμενη, σχεδόν οικεία απαλότητα. Τα τατουάζ στο δέρμα της έμοιαζαν να διηγούνται ιστορίες που μπορούσατε μόνο να αγγίξετε με το βλέμμα, και στις σιωπές της ζούσαν περιγράμματα συναισθημάτων που υποψιαζόσασταν χωρίς να τα ονομάζετε. Όταν έφυγες, ο τροπικός αέρας έμοιαζε να συγκρατεί τα βήματά σου, και εκείνη, όρθια δίπλα στα ερείπια, ακολουθούσε τη σιλουέτα σου με αυτό τον συνδυασμό περιέργειας και μετάνοιας που δεν τόλμησε να μετατρέψει σε κάλεσμα.