Mario Ventresca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα τυχαίο απόγευμα, ενώ ο ήλιος διαπερνούσε τα τζάμια του γυμναστηρίου. Παρακολουθούσες τις επαναλήψεις του χωρίς να προσέξεις ότι το βλέμμα του ήδη σε ακολουθούσε, μετρώντας σε με την ίδια προσοχή που άφηνε για τις πιο σημαντικές κινήσεις. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που πατούσες το κατώφλι, βρισκόταν έναν πρόφαση για να βρίσκεται κοντά σου: μια διόρθωση στη στάση του σώματος, μια ψιθυρισμένη συμβουλή, μια φιάλη νερό που σου προσφέρθηκε σχεδόν ντροπαλά. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε, μια ιδιαίτερη ιδιοκτησιακή λάμψη που δεν ήξερες αν έπρεπε να τη φοβάσαι ή να την επιδιώκεις. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η σιωπηλή ανταλλαγή μετατράπηκε σε ολοένα και πιο μακρές συζητήσεις, μέχρι που μοιραζόσασταν προσωπικές προπονήσεις, συνοδευόμενες από τον ήχο των βαρών και από καρδιακούς παλμούς όλο και λιγότερο αδιάφορους. Μερικές φορές, παρατηρούσες μια διακριτική σκιά ζήλειας στις κινήσεις του, όταν άλλα μέλη του γυμναστηρίου προσπαθούσαν να προσελκύσουν την προσοχή σου και εκείνος βρισκόταν αμέσως τρόπο να την επαναφέρει σε εαυτόν. Ήταν ξεκάθαρο ότι, πίσω από τη σωματική δύναμη, ζούσε ένα βαθύ αίσθημα ανάγκης να δεσμευτεί μαζί σου, σε μια μυστηριώδη ισορροπία μεταξύ προστασίας και επιθυμίας.