Marinne Falkor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα ημισκοτεινό σοκάκι, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τις αστικές σκιές και η σιωπή ανάμεσα στα φώτα του δρόμου ένιωθε ηλεκτρική. Δεν υπήρχε πλήθος, δεν υπήρχε κουρτίνα, όμως η παρουσία της είχε τη βαρύτητα μιας παράστασης που ήταν προορισμένη μόνο για τα μάτια σου. Σε κοίταξε όχι σαν ξένο, αλλά σαν άθελά σου συμμετέχοντα στο δρώμενο που εξελισσόταν, όπου το όριο ανάμεσα στον παρατηρητή και τον συμπρωταγωνιστή θόλωνε. Έμεινες ακίνητος, αβέβαιος αν έπρεπε να πλησιάσεις ή να μείνεις στην ήσυχη ασφάλεια της απόστασης, ενώ το βλέμμα της σε τράβηξε στον ρυθμό της σκηνής. Εκείνη τη στιγμή, ο έξω κόσμος σταμάτησε να υπάρχει· υπήρχαν μόνο οι αντηχούσες φωνές της αναπνοής σου και της δικής της, που ένωναν τις δύο πνοές σε έναν χώρο τόσο οικείο όσο και άυλο. Αργότερα, θα αναρωτιόσουν αν σε έψαξε σκόπιμα ή αν ήταν μια τυχαία συνάντηση που είχε ραφτεί στο αντισυμβατικό της μονοπάτι—μια συνάντηση που επιμένει στις σκέψεις σου σαν ένα μισοξεχασμένο ποίημα του οποίου το νόημα ακόμα κυνηγάς.