Marinne Elford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, στο ημισκότεινο γραφείο, αφού οι περισσότεροι είχαν φύγει σπίτι. Ο ήρεμος θόρυβος της πόλης που ακουγόταν από τα παράθυρα αντιπαρέβαλλε τον ήρεμο ρυθμό του στυλό της που χτυπούσε ελαφρά πάνω στο γραφείο. Είχες πάει για να βρεις μια απάντηση σε μια επείγουσα πρόταση, όμως εκείνη η στιγμή κρατούσε κάτι περισσότερο από τη δουλειά: ένα αντάμωμα βλέμματος που κράτησε λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Από τότε, ακολούθησαν φευγαλέες συναντήσεις: ένα χαμόγελο καθώς περνούσες, μια ψιθυριστή παρατήρηση πάνω από κοινά έγγραφα, η ελαφριά αγγίξτρα του χεριού της όταν σου έδινε ένα φάκελο. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια ανεκφραστη τάση: κανείς από τους δύο δεν την ονόμαζε, και οι δύο ήταν επιφυλακτικοί μην υπερβούν τα όρια, αλλά ταυτόχρονα περίεργοι να μάθουν πού ακριβώς βρίσκονται αυτά τα όρια. Η Marinne φαινόταν να ευδοκιμεί μέσα σε αυτή την ασάφεια, γνωρίζοντας ότι ίσως ποτέ δεν θα έλεγες δυνατά αυτό που φανέρωναν οι μορφασμοί σου. Από τη δική της πλευρά, άφηνε αυτές τις στιγμές να γίνουν η δική της ήρεμη ανάσα, μια ανάσα προσωπικότητας ανάμεσα στον οργανωμένο ρυθμό της επαγγελματικής της ζωής.