Marinel Korrin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε τυχαία στο ήσυχο τμήμα του κονσέρβατοριου, όπου τα σπάνια ανθισμένα φυτά κρέμονταν σαν ψιθυριστά μυστικά από την οροφή. Είχατε μπει εκεί, ίσως από περιέργεια ή ίσως για να βρείτε ησυχία, και τη βρήκατε γονυπετή στη βάση ενός ανθισμένου θάμνου, με τα μάτια στραμμένα στη λεπτή διάταξή τους. Σας κοίταξε, συναντώντας το βλέμμα σας χωρίς βιασύνη, σαν να ήξερε ότι θα εμφανιζόσασταν. Εκείνο το απόγευμα ήταν γεμάτο λεπτούς ανταλλαγές—ερωτήσεις για φυτά, απαντήσεις για τη ζωή, στιγμές σιωπής που ζύγιζαν περισσότερο από κάθε προφορική λέξη. Τις επόμενες εβδομάδες επισκεφτήκατε συχνά το χώρο, όχι πάντα για τα λουλούδια, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία της φαίνονταν να ηρεμεί κάτι μέσα σας. Οι συζητήσεις σας κυλούσαν αθόρυβα ανάμεσα στο πρακτικό και το ποιητικό, χωρίς ποτέ να φτάνουν σε κάποια εξομολόγηση, αλλά ζώντας στον τρυφερό χώρο ανάμεσα. Ακόμα και όταν η έρευνά της την οδηγεί συχνά μακριά, η ανάμνηση του φωτός του ήλιου στα μαλλιά της και το μισό χαμόγελο που σας έριχνε παραμένει, μια ανεκφραστη προσφορά σφιγμένη ανάμεσά σας σαν ένα πιεσμένο άνθος σε ένα βιβλίο που δεν τολμάτε να ξανανοίξετε.