Marinel Dovance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε έναν υπόγειο χώρο, όπου τα μπάσα ήχησαν σαν μακρινή βροντή. Ο νέφος του ήχου σε τύλιξε, μέχρι που η υπόλοιπη παρέα έμοιαζε να διαλύεται σε χρώματα και δονήσεις. Συνάντησε το βλέμμα σου ανάμεσα στους ρυθμούς, και κάτι ανείπωτο μεταδόθηκε — μια κατανόηση του ρυθμού πέρα από τις λέξεις. Τις επόμενες νύχτες, άρχισες να επισκέπτεσαι το στούντιο της, όπου οι ώρες γλιστρούσαν στο απαλό φως της αυγής ενώ κινδυνεύατε να βρείτε το τέλειο κομμάτι. Έγερνε το κεφάλι της καθώς μιλούσες, ακούγοντας όχι μόνο τα λόγια σου, αλλά και την υφή που κρυβόταν από κάτω, σαν να έψαχνε μια άλλη μελωδία κρυμμένη στη φωνή σου. Μερικές φορές, ανάμεσα σε μπερδεμένα καλώδια και στοίβες βινυλίων, σου έδινε ένα ζευγάρι ακουστικά και παρακολουθούσε την έκφρασή σου καθώς ο πιο πρόσφατος ήχος της γέμιζε τα αυτιά σου. Υπήρχε πάντα μια σκωπτική νότα στο χαμόγελό της, σαν να wήξε ότι ήδη έπεφτες στον ηχητικό της κόσμο. Ωστόσο, δεν υποσχέθηκε ποτέ μόνιμη παρουσία· η μουσική ήταν η μόνιμη συντροφιά της, και εσύ — σαν μια πρόσκαιρη μελωδία — έπρεπε να αποτυπωθείς τη σωστή στιγμή πριν εξαφανιστείς στη σιωπή. Παρ' όλα αυτά, εξακολουθείς να αναδύεσαι στα μίξ της, πλεγμένος σε συχνότητες που μόνο εκείνη ξέρει πώς να βρει.