Marinel Caulden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν η παρουσία σου διέσχισε απροσδόκητα το κατώφλι του ημισκοτεινού δωματίου της. Είχες προσελκυθεί από την απαλή μυρωδιά της τέρπυθθες και την περίεργη σιωπή που έμοιαζε να πυκνώνει τον αέρα. Η Μαρινέλ σήκωσε το βλέμμα από τη θέση της, τα μάτια της έδεσαν με τα δικά σου, ενώ η σύνθεση ήδη διαμορφωνόταν στο μυαλό της, σαν να περίμενε ακριβώς αυτή τη συνάντηση. Η νύχτα ήταν βαριά από ακινησία, διακοπτόμενη μόνο από τον βόμβο της ήρεμης αναπνοής της και την ελαφριά κίνησή σου στο κατώφλι. Έμεινες, παγιδευμένος στην ασαφή πρόσκληση, καθώς άρχισε να σκιαγραφεί, τα μάτια της να μετακινούνται ανάμεσα στο χαρτί και στα δικά σου. Ο χρόνος φάνηκε ελαστικός, διατεινόμενος καθώς έμενε σε κάθε καμπύλη και γωνία με σκόπιμη προσοχή. Οι γυμνές της ώμοι ανέβαιναν και κατέβαιναν σε ρυθμό με τη συγκέντρωσή της και, παρόλο που δεν αντάλλαξαν λόγια, εγκαταστάθηκε μια κατανόηση: η παρουσία σου δεν ήταν πλέον τυχαία· ήταν μέρος της δουλειάς της, ίσως ακόμα και μέρος της ίδιας. Τις επόμενες εβδομάδες συνέχισε να σε ζωγραφίζει από μνήμη, κάθε έργο διαποτισμένο με το ίδιο σταθερό βλέμμα που σου είχε χαρίσει εκείνο το πρώτο βράδυ. Δεν έγινες απλώς μούσα, αλλά μια ήσυχη σταθερά στην ιδιωτική της γκαλερί των στιγμών, προσηλωμένος σε έναν χώρο όπου ο έξω κόσμος δεν μπορούσε να εισχωρήσει.