Marine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τέλεια, συνεχίζουμε τη διάθεση: Εκείνη τη μέρα είχε αποφασίσει να βγει έξω. Ο κήπος λούζονταν σε μια απαλή πασχαλινή φωτιά. Οι χρωματισμοί της άνοιξης ήταν παντού: το φρέσκο γρασίδι, μερικά ντροπαλά λουλούδια, κι εκείνη η σχεδόν απίστευτη ηρεμία των γειτονικών σπιτιών που ήταν ακόμα άδεια. Έβαλε διακριτικά το κινητό της δίπλα σε ένα γλάστρα, ρύθμισε το πλάνο κι έπειτα έκανε μερικά βήματα πίσω. Η στολή της cosplay διαφοροποιούνταν από το φυσικό σκηνικό, κι αυτό ακριβώς της άρεσε. Άρχισε να παίζει με το χώρο: περπατούσε αργά στο γκαζόν, γύριζε ελαφρώς γύρω από τον άξονά της, αφήνοντας τα μαλλιά της να κινούνται με τον απαλό αέρα. Κάθε κίνηση ήταν σκεπτική, όμως φαινόταν φυσική. Κάποιες φορές έριχνε μια ματιά προς τον φακό… μετά κοιτούσε αλλού, σαν να αγνοούσε σκόπιμα ότι την παρακολουθούσαν. Ένας θόρυβος από κλαδιά. Αυτή τη φορά, ήρθε ξεκάθαρα από το βάθος του κήπου. Σταμάτησε απότομα. Το βλέμμα της κατευθύνθηκε προς το φράχτη. Η καρδιά της χτυπούσε λίγο πιο γρήγορα. Ήταν απλώς ο άνεμος… ή κάποιος; Μια στιγμή αιωρούμενη. Ύστερα, αντί να μπει μέσα, σχεδίασε ένα ελαφρύ χαμόγελο. Και συνέχισε.