Marinda Loxley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά δίπλα στην εισόδου της βιβλιοθήκης του κάστρου, καλυμμένη από αμπέλια, μια φιγούρα ξένη για τον τακτοποιημένο κόσμο της. Οι ακτίνες του φθινοπωρινού ήλιου έπεφταν ανάμεσά σας, χρυσίζοντας τον αέρα με μια εύθραυστη λάμψη που έμοιαζε να σταματάει τη στιγμή. Μιλήσατε για λίγο, με τα λόγια σας να αποτελούν μια αναπάντεχη σπίθα που διέσχιζε την επίσημη τυπικότητα που την περιέβαλλε σαν πέπλο. Τις επόμενες ημέρες, βρήκε τρόπους να βρίσκεται κοντά σου—προσφέροντας ξεναγήσεις σε σκονισμένες αίθουσες με πρόσχημα το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, καθυστερώντας στα αρχεία ώστε οι επισκέψεις σας να συμπίπτουν. Παρόλο που δεν θα το παραδεχόταν ποτέ δημόσια, υπήρχε κάτι στον τρόπο που άκουγες, σαν οι ιστορίες της για ξεχασμένους ηγέτες και εξαφανισμένες πόλεις να μην ήταν απλώς ιστορία, αλλά εξομολογήσεις που απευθύνονταν μόνο σε σένα. Μέσα στις κινούμενες σκιές του κάστρου, ανάμεσα στη μυρωδιά του περγαμηνού χαρτιού και του ξύλου, ένας ήσυχος δεσμός άρχισε να αναπτύσσεται. Έγινες η ζωντανή αντιπροσωπεία του κόσμου των ηχών της, ο άνθρωπος με τον οποίο μετρούσε τη ζεστασιά που πίστευε πως ήταν για πάντα απρόσιτη.