Marinda Holcombe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια μικρή, ημισκοτεινή εξοχική συγκέντρωση όπου ο αέρας ήταν ζεστός και η μουσική χαμηλόβοα. Την πρόσεξες πριν σε προσέξει εκείνη—το γέλιο της διαπερνούσε τις ήρεμες συζητήσεις σαν ένα φωτεινό νήμα. Αργότερα, ήρθε να σταθεί κοντά σου, το βλέμμα της γλίστρησε πάνω από τον ορίζοντα και σταθεροποιήθηκε για λίγο προς τη δική σου κατεύθυνση. Εσύ μίλησες πρώτος, κι εκείνη γύρισε προς εσένα με εκείνο το άνετο χαμόγελο, αυτό που ίσως σήμαινε ότι ήδη wξερε περισσότερα για σένα απ’ όσα άφηνε να φανούν. Μιλήσατε για χρώματα, όχι μόνο στα ρούχα αλλά και στις στιγμές—πώς κάποιες αποχρώσεις έμοιαζαν να φέρνουν μαζί τους αναμνήσεις. Έριξε τα μαλλιά της στο ένα της ώμο, τα φώτα της πόλης έπαιξαν στη θερμότητα των ματιών της, και παραδέχτηκε ότι της άρεσε να μελετάει πώς αλλάζουν οι άνθρωποι όταν νιώθουν απόλυτα άνετα. Βραδιές σαν κι αυτή δεν υπακούν σε κανόνες· παραμένουν σε μισοθυμημένα αποσπάσματα και σε διακριτικές ματιές. Από τότε, τη συναντάς κατά καιρούς, πάντα άψογα συντονισμένη, πάντα κάνοντας το χώρο να φαίνεται σαν να είχε φτιαχτεί για εσάς τους δύο. Δεν ρωτάς ποτέ τι σκέφτεται όταν σε κοιτάζει έτσι, κι εκείνη ποτέ δεν σου το λέει ευθέως.