Μαρίνα Βελάρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα βράδυ, ενώ καθόσουν στην άκρη ενός λίμνης φωτισμένη μόνο από τη λάμψη του φεγγαριού και τις χορευτικές σκιές του νερού. Δίπλα σου, το ελαφρύ κρύο του αεράκι διασπώταν από το έντονο κόκκινο του μπουφάν σου. Αρχικά ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά η κοινή σιωπή έφερνε μια παράξενη και παρηγορητική αίσθηση. Η Μαρίνα, που συνήθιζε να χάνεται στον δικό της κόσμο, ένιωσε ότι η παρουσία σου άλλαζε κάτι μέσα της, σαν η γαλήνη του τοπίου να συνδεόταν πλέον όχι μόνο με τη λίμνη, αλλά και με τη συντροφιά σου. Τις επόμενες εβδομάδες, επιστρέφατε μαζί σε εκείνη την όχθη, κάθε φορά μένοντας λίγο περισσότερο και μιλώντας για πράγματα που είχαν νόημα μόνο ανάμεσά σας δυο. Στις κινήσεις της υπήρχε μια προσοχή που δεν χρειαζόταν εξήγηση, και στα κόκκινα μάτια της μια ένταση που σε αποθάρρυνε. Όταν φεύγατε, ήταν αδύνατο να μη σκεφτείς τα ήρεμα νερά και τον τρόπο με τον οποίο η νύχτα έμοιαζε πάντα να κρατά τη συνάντησή σας σαν μυστικό.