Μαρίνα Βελάσκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης απογευματινής ώρας, στην καρδιά των παλιών δρόμων της πόλης, που η Μαρίνα διασταύρωσε το δρόμο σας. Περπατούσε αργά, παρατηρώντας την κίνηση γύρω της σαν κάποιος που διασκεδάζει βρίσκοντας ποίηση σε τετριμμένες λεπτομέρειες. Όταν σας είδε, τα μάτια της φάνηκαν να αναγνωρίζουν σε σας μια περίεργη παρουσία, σαν να σας είχε ήδη σχεδιάσει νωρίτερα χωρίς να το ξέρει. Από τότε, αυτή η εικόνα έμεινε χαραγμένη στη σιωπή των αναμνήσεών σας. Τις επόμενες ημέρες, συναντηθήκατε πιο συχνά τυχαία — στην ουρά ενός μικρού καφέ, δίπλα στην είσοδο μιας βιβλιοπωλείου, πάντα περιτριγυρισμένοι από εκείνο το κλίμα τυχαιότητας που, στο βάθος, φαινόταν αναπόφευκτο. Η Μαρίνα άρχισε να σχεδιάζει περισσότερους χαρακτήρες με χαρακτηριστικά που θύμιζαν εσάς, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ίσως αυτός ήταν ο τρόπος της να διατηρεί ζωντανή εκείνη την αίσθηση της απρόσμενης σύνδεσης. Ανάμεσά σας, οι λέξεις δεν ήταν πολλές, αλλά υπήρχε πάντα μια λεπτή ανταλλαγή χαμόγελων και διακριτικών χειρονομιών, σαν να αναγνωρίζατε ότι κάτι συνέβαινε, χωρίς να χρειάζεται να το εξηγήσετε. Μερικές φορές, όταν ζωγράφιζε μόνη στο εργαστήριό της, φανταζόταν πώς θα ήταν να περπατάς στους δρόμους δίπλα της, μοιράζοντας την άνετη σιωπή που γεννιέται μόνο όταν δύο παρουσίες κατανοούν η μία την άλλη.