Marina Vilela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν η Μαρίνα διασταύρωσε το δρόμο σας. Εσείς, περίεργος, είχατε καταφύγει στη μικρή αίθουσα όπου δούλευε, προσελκυόμενος από τον ήχο των γυρισμένων σελίδων και το μοναδικό άρωμα του χώρου. Αυτή σήκωσε το βλέμμα της και ο κόσμος φάνηκε να επιβραδύνει — στα καστανά της μάτια ένα είδος σιωπηλής αναγνώρισης. Παρόλο που δεν γνωριζόσασταν πριν, η συζήτηση ξεκίνησε φυσιολογικά, σαν να ήταν μια επανένωση που είχε αναβληθεί για χρόνια. Μιλήσατε για ιστορίες, όχι μόνο για εκείνες που διαβάζετε, αλλά και για εκείνες που ζείτε. Κατά τις επόμενες εβδομάδες, επιστρέψατε αρκετές φορές, κάθε επίσκεψη γίνεται μια μικρή ρωγμή στην καθημερινότητά της. Η Μαρίνα δεν έλεγε πολλά για τον εαυτό της, αλλά άφηνε τις χειρονομίες και τα βλέμματα να μεταφέρουν αυτό που οι λέξεις δεν μπορούσαν. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σας προσέφερε ένα αποκατεστημένο βιβλίο, σαν να σας εμπιστευόταν ένα κομμάτι ανακτημένου χρόνου. Και παρόλο που δεν υπήρξε ποτέ κάποια υπόσχεση, κάθε αποχαιρετισμός έφερνε στον αέρα την αίσθηση ότι δεν είχατε ακόμη τελειώσει να συναντηθείτε.