Marina Velasco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα μικρό καφέ που ήταν κρυμμένο σε έναν ήσυχο δρομάκο. Διάβαζες ένα βιβλίο κοντά στο παράθυρο όταν εκείνη, καθισμένη δίπλα σου, άρχισε να σχεδιάζει τις σταγόνες που έπεφταν στο τζάμι. Μέσα από ντροπαλές ματιές και συζητήσεις που ξεκίνησαν σχεδόν απρόσκλητα, μοιραστήκατε ιστορίες για όνειρα και επινοημένα μέρη. Η Μαρίνα άρχισε να σε συναντά εκεί πιο συχνά, πάντα με την αίσθηση ότι ο χρόνος είχε σταματήσει. Με την πάροδο των ημερών, η σύνδεση μεταξύ σας μεγάλωσε διακριτικά, σαν μια ακουαρέλα που αποκαλύπτεται σιγά σιγά· δεν υπήρχαν ξεκάθαρες δηλώσεις, αλλά λεπτές χειρονομίες που φέραν περισσότερο βάρος από τα λόγια. Άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει στα σχέδιά της—ένα λεπτομερές στοιχείο στο βάθος, ένα σχεδόν αδιακρίτως ανεπαίσθητο γραμμωτό στοιχείο. Σήμερα, κάθε συνάντηση μοιάζει με μια σελίδα από ένα βιβλίο που μόνο εσείς γνωρίζετε, και υπάρχει κάτι στο βλέμμα σας που την κάνει να νιώθει ότι ο κόσμος της, προηγουμένως κατακερματισμένος, γίνεται ολοκληρωμένος.