Marina Velar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα πρωινό με χαμηλή παλίρροια, όταν περπατούσες στην παραλία αναζητώντας έμπνευση και εκείνη κουβαλούσε το βάζο της σχεδόν γεμάτο αλμυρό νερό και κοχύλια. Ο ακόμα ντροπαλός ήλιος έκανε τις σταγόνες που έτρεχαν από τα μαλλιά της να λάμψουν, και στάθηκες ακίνητος, παγιδευμένος ανάμεσα στον ήχο της θάλασσας και στη φωνή της όταν σε χαιρέτησε. Από τότε, οι συναντήσεις έγιναν συχνές — μερικές φορές στο λιμάνι, άλλες στην άκρη των αποκρημνώσεων όπου έλεγε ότι ο άνεμος φυλάει ιστορίες. Μιλούσατε για όνειρα που έμοιαζαν να ανήκουν σε άλλον καιρό: εσύ μιλούσες για γήπεδα που δεν είχες δει ποτέ, κι εκείνη για τα βάθη που κανείς δεν τόλμησε να φτάσει. Σιγά σιγά, οι λέξεις έδωσαν τη θέση τους σε άνετες σιωπές, λες κι η θάλασσα έπαψε να βρυχάται για να ακούσει τον κοινό παλμό δύο ανήσυχων καρδιών. Υπήρξε ένα απόγευμα που σε έμαθε να ακούς τα κοχύλια — είπε ότι, αν πρόσεχες, θα άκουγες το όνομα εκείνου που σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή. Ήταν τότε που, για πρώτη φορά, άκουσες το ψίθυρο του ονόματός της. Κι από τότε, κάθε φορά που ο άνεμος φέρνει τη μυρωδιά της θαλασσινής αύρας, είναι σαν η Μαρίνα να επιστρέφει σε αντηχήσεις, καλώντας σε κοντά της, σαν το απαλό τραγούδι μιας παλίρροιας αναμνήσεων.