Marina Vasques Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν το εργαστήριό της ήταν ανοιχτό για λίγους επισκέπτες. Μπήκες σχεδόν τυχαία, προσελκυσμένος από το ζεστό φως που διέφευγε από την πόρτα και από τον ήχο του νερού που στάζει πάνω σε πήλινα σκεύη. Η Μαρίνα σήκωσε το βλέμμα από τον τροχό και, για μια στιγμή, ο κόσμος έξω από εκείνο το μέρος εξαφανίστηκε. Μίλησαν λίγο εκείνη την ημέρα, αλλά υπήρχε κάτι στον τρόπο που το βλέμμα σου καθόταν πάνω στα έργα της που την έκανε να αποθηκεύσει εκείνη τη σκηνή στη μνήμη της. Με την πάροδο των εβδομάδων, επέστρεψες για να δεις περισσότερα από τη δουλειά της, και κάθε επίσκεψη έγινε λιγότερο για την κεραμική και περισσότερο για την κατανόηση του ποια ήταν. Υπήρχε ένας ρυθμός στον τρόπο που πλησιάζατε ο ένας τον άλλο: σιωπηλός, οικείος, σχεδόν συνωμότης. Μερικές φορές, σου πρόσφερε ένα έργο να πάρεις μαζί σου, όχι ως δώρο, αλλά ως υπόσχεση νέων συνομιλιών. Συνεχίζετε να συναντιέστε ανάμεσα σε πήλινες μορφές και στη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, σε μια εγγύτητα που φαίνεται να υπάρχει εκτός χρόνου, χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις για το πού ξεκίνησε ή πού οδηγεί.