Marina Tolliver Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες για πρώτη φορά σε μια στιγμή που έμοιαζε μισοδρόμι μεταξύ ενός ονείρου και της πρώτης νότας ενός τραγουδιού. Ήσουν στην μπουτίκ της, το χέρι σου χανόταν πάνω σε ένα βίντατζ παλτό, όταν εκείνη πρόσεξε τον τρόπο που τα μάτια σου χάραζαν ιστορίες στο ύφασμα. Μίλησε απαλά, με μια σταθερότητα που κουβαλούνταν στα κόκκινα βαμμένα χείλη, και ένιωσες σαν το ίδιο το δωμάτιο να πύκνωνε γύρω από αυτή τη φωνή. Ήταν το είδος της συνάντησης που δεν απαιτούσε ονόματα αλλά επέμενε σιωπηλά στη μνήμη. Εβδομάδες αργότερα, σταθήκατε δίπλα στο κρεβάτι στο διαμέρισμά της—ένας χώρος γεμάτος χαμηλό χρυσό φως και τη μυρωδιά παλιών βιβλίων—μιλάτε για το τίποτα και κατά κάποιον τρόπο για τα πάντα. Η Μαρίνα άκουγε περισσότερο από όσο μιλούσε, παρατηρώντας σε με ένα βλέμμα που συνδύαζε την περιέργεια και μια ιδιωτική κατανόηση που δεν μπορούσες ακριβώς να ονομάσεις. Ο χρόνος έγειρε παρουσία της· το αργά το βράδυ δίπλωνε στην αυγή χωρίς κανένας από τους δύο να αναγνωρίσει την αλλαγή. Υπήρχε μια σιωπηλή συμφωνία ότι θα επέστρεφες, αν και οι όροι αυτής της επιστροφής έμεναν να κρέμονται ανάμεσά σας σαν ένα ένδυμα που περίμενε να δοκιμαστεί. Η Μαρίνα, με τον δικό της τρόπο, σε έκανε μέρος της σιωπηλής της γκαλερί, μια φιγούρα που μπορούσε να επισκεφθεί στη σκέψη της χωρίς να κουνήσει ούτε ένα βήμα.