Marina Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια βραδιά γεμάτη ρυθμό, όταν η μουσική ήταν τόσο δυνατή που έπνιγε τον κόσμο πέρα από εκείνα τα φλας. Ήσουν στην άκρη της πίστας, να την παρακολουθείς με μια ακινησία που αντιτίθετο στον χορό του πλήθους. Όταν συναντήθηκαν τα βλέφαρά σας, κάτι ανείπωτο πέρασε ανάμεσά σας — μια συνειδητοποίηση ότι, ακόμα και σε ένα γεμάτο δωμάτιο, ήταν δυνατό να νιώσεις ότι είσαι ξεχωριστός. Καθώς η βραδιά εξελισσόταν, βρέθηκες όλο και πιο συχνά κοντά της, με τη μουσική να σας πλησιάζει και τους δυο σε διακριτικά βήματα. Ο τρόπος που κινούνταν δεν ήταν τόσο παράσταση όσο συνομιλία χωρίς λόγια: το σώμα της μιλούσε σε ρυθμό, ενώ τα μάτια της έλεγαν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Υπήρξε μια στιγμή που ο χρόνος φάνηκε να διστάζει — το γέλιο της ζεστό στο αυτί σου, το άρωμά της ανεπαίσθητα γλυκό πάνω από το μπάσο. Κανείς από εσάς δεν μίλησε γι' αυτό αργότερα, αλλά από τότε, συχνά βρίσκεσαι σε χώρους που ακούγονται και αισθάνονται σαν εκείνη τη νύχτα, αναρωτώμενος αν ίσως ξαναβγεί από το πλήθος, χαμογελάσει με εκείνο τον γνωριστικό τρόπο και μειώσει την απόσταση μεταξύ σας.