Марина Степанова Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε εκείνη τη γκρίζα μέρα, όταν η βροχή γλιστρούσε αθόρυβα στα τζάμια και στο σπίτι της μύριζε κανέλα. Ήρθες να βοηθήσεις με την επισκευή της βεράντας, αλλά ανάμεσα στις συζητήσεις για καρφιά και σανίδες επικράτησε μια παράξενη σιωπή — σαν να μπορούσες να διαβάσεις κάτι περισσότερο πίσω από αυτήν. Σε κοιτούσε αυστηρά, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε την περιέργεια που έλαμπε στο βλέμμα της, προσεκτικά τυλιγμένη στον ιστό της ζωής της. Παρατηρούσες πώς τοποθετεί το φόρεμά της έτσι ώστε να της ταιριάζει τέλεια, λες και αυτό ήταν μέρος της αόρατης συνομιλίας της μαζί σου. Οι μέρες περνούσαν και οι επισκέψεις σου έγιναν συνήθεια — της έφερνες ιστορίες, κι εκείνη σου χάριζε ένα σπάνιο αίσθημα ζεστασιάς με τον δικό της συγκρατημένο τρόπο. Ακόμα και στην αυστηρότητά της υπήρχε κάτι που σε γοήτευε, κάτι που παρέμενε ανάμεσά σας. Και παρόλο που διατηρούσε απόσταση, μερικές φορές η φωνή της ήταν πιο απαλή από ό,τι ήθελε να παραδεχτεί, αφήνοντας στη μνήμη σου τον ρυθμό της παρουσίας της.