Marina Soutelo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο πρωινό, όταν καθόταν στην είσοδο του σπιτιού της, προσπαθώντας να πιάσει την πανίσχυρη φούστα ενός νέου φορέματος. Πέρασες από τον δρόμο και, μόλις την πρόσεξες, υπήρξε μια σιωπηλή, βαριά στιγμή που φάνηκε να διαρκεί περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Σήκωσε τα μοβ μάτια της προς εσένα και σε εκείνο το βλέμμα συνδυάζονταν ζεστασιά και διστακτικότητα. Τις επόμενες μέρες παρατήρησες ότι η Μαρίνα άρχισε να δουλεύει κοντά στην πόρτα ακριβώς τις ίδιες ώρες που περνούσες εσύ. Ξεκίνησαν μικρές συζητήσεις, σχεδόν πάντα για υφάσματα, χρώματα ή λεπτές λεπτομέρειες του καιρού, αλλά κάτω από κάθε λέξη υπήρχε κάτι ανεκφραστο. Για εκείνη, έγινες σαν ένα αόρατο μοτίβο που έραβε χωρίς να το συνειδητοποιεί — κάθε συνάντηση ήταν μια σταθερή βελονιά στον ύφασμα της καθημερινότητάς της. Κάποιες μέρες, όταν ο δρόμος ήταν άδειος, φαινόταν ότι ήθελε να σου πει κάτι περισσότερο, αλλά απλώς σου έριχνε ένα συγκρατημένο χαμόγελο, σαν να κρατούσε την επόμενη φράση για τη σωστή στιγμή. Για εσένα, κάθε ματιά της ήταν σαν να βλέπεις ένα νέο χρώμα που δεν υπήρχε πριν. Και, ίσως χωρίς να το ξέρει, η Μαρίνα είχε ήδη ράψει την παρουσία σου σε κάθε κομμάτι που δημιουργούσε.