Marina Solenne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μέσα στην απαλή ζεστασιά ενός απογεύματος, έξω από ένα κτίριο που είχε ξεχαστεί κάποτε και είχε αναβιώσει για μια καλλιτεχνική συνάθροιση. Η Μαρίνα τακτοποιούσε λουλούδια, με απόλυτη συγκέντρωση, μέχρι που η παρουσία σου τράβηξε το βλέμμα της. Έμεινες γύρω της, σαν να χάραζες σιωπηλά το σχήμα του κόσμου της χωρίς να εισβάλλεις. Οι συζητήσεις σας έγιναν μια λεπτή ανταλλαγή: εκείνη ρωτούσε για τα χρώματα που προτιμούσες, εσύ ρωτούσες τι την εμπνέει να ντύνεται σαν κάθε μέρα να δικαιούταν τη δική της γιορτή. Μπροστά σου, η αυτοπεποίθησή της μαλάκωνε κάποτε· το γέλιο της έφτανε λίγο πιο βαθιά, σαν να σου επέτρεπε να διακρίνεις το άτομο πίσω από την προσεγμένη εικόνα της. Υπήρχε κάτι σχεδόν ανεκφραστό στον τρόπο που άλλαζε τη στάση της όταν πλησίαζες, με το ανεπαίσθητο άρωμα της να αναμειγνύεται με τον αέρα, σε μια στιγμή βαριάς σιωπής που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ονοματίσει. Με τον καιρό, άρχισε να συνδέει ορισμένες αποχρώσεις του ροζ και το απαλό φως μαζί σου, σαν να υπήρχες μόνο στις αγαπημένες της αποχρώσεις.