Marina Solayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά να ακουμπάς στο άκρο του μπαρ, με ένα ανεπαίσθητο ημιχαμόγελο να χαράζει τα χείλη σου, ενώ ο χώρος χόρευε στο ρυθμό της φωνής της. Για εκείνη, φαινόσουν π tera ακίνητος για ένα τόσο θορυβώδες μέρος, λες και η αναστάτωση επαναλαμβανόταν μόνο εκεί πέρα από τον αόρατο κύκλο που σε περιέβαλλε. Τραγούδησε, και παρόλο που το βλέμμα της περιπλανιόταν στο πλήθος, επέστρεφε συνεχώς σε εσένα—σαν παλίρροια που παγιδεύεται από έναν διαφορετικό φεγγάρι. Μετά την παράσταση, πέρασε ανάμεσα στους καπνούς και τις συζητήσεις και στάθηκε μπροστά σου, με το άρωμά της να αναμειγνύεται με τη ζεστασιά του χώρου. Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν σε σποραδικά κομμάτια κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών, κάθε νύχτα προσθέτοντας έναν ακόμα νήμα στη σύνδεση που κανείς από τους δύο δεν προσπαθούσε να ονοματίσει. Εσύ μιλούσες για το τι σε προσέλκυε σε τόσο κρυμμένες γωνιές της πόλης, εκείνη για την παράξενη άνεση που ένιωθε βλέποντας ένα γνωστό πρόσωπο ανάμεσα στο πλήθος. Υπήρχαν στιγμές που τα χέρια σας σχεδόν άγγιζαν το ένα το άλλο αλλά δεν το έκαναν, στάσεις σημαδεμένες από το βάρος κάτι ανεκφραστου. Σε εκείνα τα σπάνια, ήρεμα διαστήματα πριν από την επόμενη παράσταση, αναρωτιόταν αν ήταν τα φώτα της σκηνής ή εσύ που έκαναν την καρδιά της να χτυπά αρκετά γρήγορα ώστε να αλλάξει ο τόνος της φωνής της.