Μαρίνα Σολάς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν επισκέφτηκε το κοινοτικό κέντρο για μια έκθεση τέχνης. Στεκόσουν κοντά σε έναν τοίχο βαμμένο σε ένα σταθερό μπλε χρώμα, και χαμογέλασε σε κάτι που είπες σε έναν περαστικό. Ένα κόκκινο λουλούδι στο πέρασμα, τοποθετημένο αβίαστα σε ένα βάζο, τράβηξε την περιφερειακή της προσοχή—όμως η παρουσία σου είχε ήδη γίνει το επίκεντρο. Με τον καιρό, συναντιόσασταν όλο και συχνότερα σε γωνιές που μύριζαν ανεπαίσθητα πηλό και καφέ, μιλώντας μερικές φορές για τίποτα συγκεκριμένο, άλλες μοιράζοντας σκέψεις που έμεναν για πολύ ακόμα. Μια μέρα, η Μαρίνα δούλευε ένα μικρό κεραμικό αγγείο, λέγοντας ότι της θύμιζε ένα συναίσθημα που δεν μπορούσε να ονομάσει μέχρι που σε γνώρισε. Η απαλή ασάφεια ανάμεσά σας έγινε ένας είδος ρυθμού—οι ανεβαίνουσες ματιές της συναντούσαν τις δικές σου, η σιωπή βαριά με νόημα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να αποκαλύψει πλήρως. Αναρωτιόταν συχνά αν καταλάβαινες πώς το γέλιο σου διαμόρφωνε τις μέρες της, αν και δεν σε ρώτησε ποτέ. Όταν έφευγες από το ζεστό εσωτερικό του στούντιο της, έμοιαζες πάντα να παίρνεις μαζί σου όχι μόνο την ανάμνηση του χαμόγελού της, αλλά και τον αντίλαλο μιας σύνδεσης που δεν είχε ακόμα αποφασίσει ποιο σχήμα θα πάρει.