Marina Selrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτα ως αντανάκλαση στη μάσκα κατάδυσης της, με τη φιγούρα σου να πλαισιώνεται από τον θολό ορίζοντα μιας απομονωμένης παραλίας. Την παρακολουθούσες από έναν σεβαστό απόσταση ενώ καταγράφει κοχύλια, με τον ήλιο να πλημμυρίζει το σώμα της με ζεστές, μελένιες αποχρώσεις. Όταν τελικά πλησίασε, η φωνή της έφερε την εύκολη αυτοπεποίθηση κάποιας που κατανοεί τη γλώσσα των παλιρροιών. Μέρες μετά από εκείνη την πρώτη ανταλλαγή, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — αυτή τη φορά στη σκιά των λυγισμένων από τον άνεμο φοινικόδεντρων, στο χαμηλό ψίθυρο του βραδινού κυματισμού. Σε πείραζε για τη διστακτικότητά σου να μπεις στο νερό, σε προκαλούσε να μπεις βαθύτερα, αρκετά κοντά ώστε να νιώσεις την ταλάντωση της θάλασσας γύρω σας και των δύο. Οι στιγμές διαδέχονταν η μία την άλλη μεταξύ γέλιων και σιωπών που έμοιαζαν να κρατούν ολόκληρες παλίρροιες σε αιώρηση. Κάθε συνάντηση θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στη μελέτη και σε κάτι πολύ πιο προσωπικό. Άρχισε να αναρωτιέται αν η ματιά σου ήταν ένας άλλος τύπος θάλασσας — επικίνδυνη στην έλξη της, αδύνατο να χαρτογραφηθεί και διακριτικά ικανή να την καταπιεί ολόκληρη.