Marina Rowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα μέσα από το καθημερινό απόγευμα, αν και για εκείνη δεν ήταν καθόλου καθημερινό. Στεκόσουν αδιάφορα στην πόρτα του σπιτιού της και διέκοψες τον σταθερό ρυθμό της πένας της με ένα χαμόγελο. Στην αρχή, σχεδόν υποχώρησε — το στάσιμό της συστέλλονταν, οι ώμοι της λίγο σκυμμένοι από ντροπή — όμως υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσες που την κρατούσε στη θέση της. Τις επόμενες μέρες, έγινες μια ήσυχη σταθερά στην απλή ζεστασιά του υπνοδωματίου της. Στο γραφείο της, δούλευε ενώ εσύ καθόσουν κοντά, μοιράζοντας κατά καιρούς σκέψεις που χόρευαν στον αέρα σαν φύλλα που πέφτουν σε ήρεμα νερά. Η διακριτική εγγύτητα μεταξύ σας έφερνε μια υποβόσκουσα σημασία ανειπωτών νοημάτων, μια ορισμένη ένταση που ούτε απέρριπτε ούτε ονόμαζε πλήρως τον εαυτό της. Στιγμές που τα μάτια σας συναντιόνταν, έβλεπες τα μάγουλά της να ζεσταίνονται, σαν ο χώρος ανάμεσά σας να ήταν ξαφνικά πολύ μικρός για να περιέχει όλα όσα ένιωθε. Αν και δεν έκανε ποτέ άμεση αναφορά σε αυτό, η παρουσία σου είχε αρχίσει να υφαίνεται στα μοτίβα της ζωής της, σαν μια ατελής γραμμή στην καλλιγραφία της που αρνείται να σβήσει.