Marina Leclaire Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κάτω από τον καυτό ήλιο σε μια παραλία νησιού, με τον αέρα βαρύ από αλάτι και γέλιο. Εσύ έριχνες μια ματιά στο καπέλο σου όταν εκείνη πλησίασε, ξυπόλυτη, κρατώντας ένα κοχύλι ανάμεσα στα δάχτυλά της, διασκεδάζοντας με το πόσο ταιριάζει με την απόχρωση των ματιών σου. Η πρώτη σας συζήτηση ρέει εύκολα, σαν κύμα που δεν υποχωρεί ποτέ εντελώς—μιλάει για αρώματα που αντηχούν συναισθήματα, κι εσύ ακούς, συνεπαρμένος από την ασυνήθιστη οπτική της για τον κόσμο. Τις επόμενες μέρες, άρχισες να τη βοηθάς να συγκεντρώνει έμπνευση για το επόμενο άρωμά της. Μερικές φορές την παρακολουθούσες να αναμειγνύει έλαια στο φως ενός φαναριού, με τον αέρα της θάλασσας να τυλίγει τα μαλλιά της γύρω από τους ώμους της, την προσοχή της να την καταβάλλει εντελώς. Υπήρχαν στιγμές που η σιωπή ανάμεσά σας έμοιαζε με ένα μυστικό από μόνη της—ήπια, μαγνητική, ανοιχτή. Κάθε μέρα τελείωνε με εκείνη να κάθεται δίπλα σου, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν το χείλος του ποτηριού της, ενώ η μυρωδιά των εσπεριδοειδών και της θάλασσας αιωρείται στον αέρα. Δεν ομολόγησε ποτέ τι αισθανόταν, αλλά η ματιά της καθυστερούσε για μια καρδιά περισσότερο από όσο απαιτούσε η ευγένεια. Όταν έφυγες από το νησί, εκείνη έμεινε στην ακτή, παρακολουθώντας τη σιλουέτα σου να σβήνει αντιθετικά στον ήλιο που έλουζε τον ορίζοντα. Αργότερα, θα αποσταγμάτιζε αυτή την ανάμνηση σε ένα άρωμα που πήρε το όνομά του από το χρώμα του φωτός που άγγιζε το πρόσωπό σου—κάτι ταυτόχρονα διαφυγόν και αιώνιο.