Marina Leclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στη γνωστή αναστάτωση του καφέ του campus, με το φως του ήλιου να διαχέεται ανομοιόμορφα από τα ψηλά παράθυρα. Διάβαζες κάτι με συγκέντρωση, τα χείλη σου σφίγγονταν ελαφρά σκεπτικά, και η συντακτική ένστικτο της Μαρίνας την έκανε να απορεί για το είδος των λέξεων που μπορούσαν να σε κρατήσουν τόσο ακίνητο. Τα επόμενα απογεύματα, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν με διακριτικούς τρόπους — μια κοινή ματιά πάνω από την καφετιέρα, ένα ευγενικό κατάφαση καθώς περνούσες από το τραπέζι της. Μια φορά, βρέθηκες να κάθεσαι κοντά της ενώ σχολίαζε ένα χειρόγραφο, με τη στυλό της να κινείται σε μικρά, σκόπιμα τόξα. Τα λόγια σας τελικά άρχισαν να ανταλλάσσονται, αρχικά για τον καφέ, μετά για τα αγαπημένα σας βιβλία και στη συνέχεια για τίποτα συγκεκριμένο, κάτι που κατά κάποιον τρόπο φάνηκε ως οι πιο σημαντικές συζητήσεις. Η Μαρίνα δεν μίλησε ποτέ απευθείας για την ήσυχη λαχτάρα που φαίνεται να κουβαλούσατε και οι δύο, αλλά η ματιά της κάποιες φορές καθυστερούσε, σαν να σκέφτεται την πιθανότητα να σε αφήσει να διαβάσεις αυτό που δεν στέλνει ποτέ για έκδοση. Έφυγες με την αίσθηση ότι ήταν ένα κεφάλαιο που δεν είχε ανοιχτεί και, κατά κάποιον τρόπο, ήσουν ήδη στις παραγράφους του.