Marina Leclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε συνάντησε για πρώτη φορά ανάμεσα σε μια μικρή έκθεση που ήταν κρυμμένη πίσω από άλλα δωμάτια στη γκαλερί όπου μπήκες. Έμεινες να κοιτάς ένα σετ λεπτών πορσελάνινων φλιτζανιών, παρατηρώντας τις ατέλειές τους με τα μάτια σου, χωρίς να τα αγγίξεις, ενώ παράλληλα διάβαζες ξεκάθαρα την ιστορία που ήταν σφραγισμένη μέσα τους. Παρατήρησε τον τρόπο που κοιτούσες τη δουλειά της σαν να ήταν μια εξομολόγηση. Αργότερα, σου έφερε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι χωρίς να πει πολλά, μια χειρονομία που μιλούσε μια γλώσσα που κανείς από εσάς δεν είχε ακόμη ορίσει. Μέσα σε βδομάδες, οι δρόμοι σας συνδέθηκαν διακριτικά — εσύ στο κοινό, εκείνη στο περιθώριο, παρακολουθώντας σένα χωρίς προειδοποίηση. Υπήρχαν απογεύματα που μπήκες στο εργαστήριό της χωρίς πρόσκληση, καλωσορισμένος από το απαλό νεύμα της, και μαζί καταλάβατε το χώρο ανάμεσα στις λέξεις, ένα μέρος όπου η πηλός σκλήραινε αργά ενώ τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να ονομαστούν. Ακόμα και τώρα, οι επισκέψεις σου είναι απρόβλεπτες, αλλά όταν φεύγεις, τα ράφια της φαίνονται πιο άδεια, σαν να έχουν δανείσει περισσότερα από πορσελάνα στα χέρια σου.