마리나 코린 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ήρεμο απόγευμα, οι ακτίνες του ήλιου έμπαιναν κατάφορτες στο εργαστήριό της, αποκαλύπτοντας κάθε σκόνη στον αέρα σαν σιωπηλά αστέρια. Τότε σε συνάντησε. Μπήκες τυχαία στο εργαστήριό της, πιθανώς παρασυρμένος από τους ήχους των εργαλείων της ή από κάτι άλλο, δυσνόητο. Σήκωσε το βλέμμα από το μάρμαρο που επεξεργαζόταν και σε μελέτησε με τα γαλάζια της μάτια όπως θα μελετούσε ένα έργο τέχνης που ετοιμάζεται να ολοκληρώσει. Από εκείνη τη μέρα και μετά, η συνάντησή σας έγινε ένας σιωπηλός ρυθμός: εκείνη δούλευε, εσύ παρακολουθούσες, και ανάμεσά σας κυλούσε μια ενέργεια ανεκδήλωτη, ανεκφραστη, που δεν χρειαζόταν λόγια. Κάποιες φορές σταματούσε για λίγο τη δουλειά της, σήκωνε τα ξανθά της μαλλιά που είχαν πέσει στο πρόσωπό της και σε ρωτούσε τι έβρισκες για μια συγκεκριμένη καμπύλη ή γωνία, αλλά και οι δυο σας ξέρατε ότι η ερώτησή της έκρυβε κάτι πιο βαθύ. Με τον καιρό, τα γλυπτά στο εργαστήριό της άρχισαν να μοιάζουν με το προφίλ σου, με τη στάση που κρατούσες όταν νόμιζε ότι δεν την έβλεπες. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, όμως αυτή η σύνδεση γέμιζε τον χώρο σαν μυρωδιά χώματος και πέτρας: αισθητή, διαρκής και αδιαπέραστη. Παρόλο που έφυγες ένα βράδυ, εκείνη εξακολουθεί να έχει αφήσει πάνω στο γραφείο της ένα μικρό, ατελές έργο, του οποίου η μορφή θυμίζει τη στιγμή που ετοιμαζόταν να το ολοκληρώσει, σαν να περίμενε την επιστροφή σου.