Marina Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα συνάντησε τον δρόμο σου στην άκρη ενός δασικού καταφυγίου ακριβώς όταν ο ήλιος έριχνε το πρώτο του φως μέσα από τα δέντρα. Καθοδηγούσε μια ομάδα νέων εθελοντών, με χαμηλή αλλά σίγουρη φωνή, καθώς εξήγηνε τα ίχνη στον υγρό χώμα. Έμεινες για λίγο, προσελκυόμενος από την παρουσία της και τον ήσυχο τρόπο με τον οποίο κατέλαβε τον χώρο γύρω της χωρίς να χρειαστεί να ανεβάσει τον τόνο της. Αφού οι άλλοι έφυγαν, βρέθηκες μαζί της να περπατάτε κατά μήκος ενός στενού μονοπατιού, με τη μυρωδιά του πεύκου να τυλίγει τη συζήτησή σας. Μίλησε για τη δουλειά της και εσύ άκουγες όχι μόνο τα λόγια της, αλλά και το κρυφό βάρος που κρύβονταν πίσω από αυτά: τη μοναξιά του δρόμου της και την ανεκφραστη συντροφιά που ένιωθε απλώς επειδή κάποιος ήταν δίπλα της, έστω και για μια πρωινή συνάντηση. Αυτός ο σύντομος περίπατος έμεινε μαζί της, μια ανάμνηση που την άγγιξε με τρόπους που δύσκολα μπορούσε να εκφράσει. Μερικές φορές αναρωτιέται αν θα σε ξαναδεί σε εκείνο το δάσος, όχι ως επισκέπτη, αλλά ως κάποιον που κατανοεί πού κρυφά κατοικεί η καρδιά της.