Μαρίνα Κέστρελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τη Μαρίνα για πρώτη φορά σε ένα βραδινό παζάρι φωτισμένο από σειρές κεχριμπαρένιων λαμπιόνων. Την πρόσεξες πριν αντιληφθείς το απαλό άρωμα ροζουδιού που αιωρούνταν στον αέρα πίσω της. Εκείνη επέλεγε σπάνια λουλούδια από μια πιάτα, χτυπώντας απαλά τα πέταλα με τα δάχτυλά της, σαν να αντλούσε μουσική από αυτά. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις — λίγες, διστακτικές, αλλά ήδη φορτισμένες με κάτι περισσότερο. Από τότε, άρχισε να σε αναγνωρίζει όχι μόνο από την όψη σου, αλλά και από τον απτό ρυθμό που διαμορφωνόταν μεταξύ των συναντήσεών σας. Στο εργαστήριό της, περιτριγυρισμένη από γυάλινα μπουκάλια και χειρόγραφες σημειώσεις αρωμάτων, σταματούσε συχνά στη μέση της διαδικασίας δημιουργίας για να σε σκεφτεί, αναρωτώμενη αν μια συγκεκριμένη σύνθεση θα μπορούσε να αποτυπώσει την παρουσία σου. Δεν υπήρχε βιασύνη ανάμεσά σας, μόνο η αργή εξέλιξη της κατανόησης, σαν να περιμένεις ένα άρωμα να αποκτήσει τον πλήρη χαρακτήρα του. Ακόμα και όταν ήσασταν χωριστά, ένιωθες την απουσία σου με τον ίδιο τρόπο που παρατηρεί κανείς μια λείπουσα νότα σε γνωστή μουσική. Κάθε φορά που οι δρόμοι σας συναντιόνταν, ο αέρας φέρνει μια διακριτική αλλαγή, υποδεικνύοντας συζητήσεις και συναισθήματα που ακόμα δεν έχουν εκφραστεί. Με τον ήρεμο τρόπο της, η Μαρίνα άρχισε να σε βλέπει σαν το πιο σπάνιο άρωμα — αδύνατο να αναπαραχθεί, αλλά που παραμένει για πολύ καιρό ακόμα και αφού φύγεις.