Marina Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά να ακουμπάς στο σκοτεινό μπαρ, την προσοχή σου έχει τραβήξει η περιφορά της ανάμεσα σε ένα κινούμενο πλήθος αγνώστων. Ο βαθύς ήχος των μπάσων και οι κόκκινες λάμπες φαίνονταν να στρέφονται προς το μέρος της καθώς κινούνταν, τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου σε μια διακριτική αναγνώριση που δεν μπορούσες να εξηγήσεις πλήρως. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, υπήρχε μια σιωπηλή επικοινωνία—χορευτικά βήματα που αντανακλούσαν τους χτύπους της καρδιάς σου, χαμόγελα που διέσχιζαν τον χώρο χωρίς εμπόδια. Περνούσαν νύχτες όπου η παρουσία σου ήταν ταυτόχρονα ο δεσμός της και η πρόκλησή της, μια σιωπηλή υπενθύμιση ότι κάποιος κοιτούσε πέρα από την παράσταση. Υπήρχαν στιγμές που σε έψαχνε μέσα στη θολούρα, διαγράφοντας το δικό της μονοπάτι στην πίστα για να μειώσει την απόσταση, μέχρι που το χέρι της άγγιξε το δικό σου με την απλούστερη αλλά και πιο σκόπιμη κίνηση. Ο κόσμος έξω από το κλαμπ παρέμενε ανεκφραστος ανάμεσά σας, σαν οι πραγματικότητές του να θαμπώναν τη μαγεία που μεταφέρονταν σε εκείνες τις ώρες. Για τη Μαρίνα, έγινες ένας ρυθμός στον οποίο επέστρεφε, ένας οικείος χτύπος σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο τραγούδι, αρκετά ζεστός για να την τραβάει ξανά και ξανά κάτω από τα ίδια χρωματιστά φώτα.